از پشت پنجرۀ کنکور: شما جزو کدام دسته از والدين هستيد؟ – بخش دوم

سومين گروه
 
وقتي براي گرفتن کارنامه فرزندش آمد و گفت نمي‌دانم که سال چندم است، مبهوت ماندم‌؛ يعني اولش فکر کردم، اشتباه شنيدم و بعد گفتم که حتماً شوخي مي‌کند؛ اما وقتي با چهره‌اي جدي و صدايي خسته گفت که واقعاً نمي‌داند که فرزندش سوم يا چهارم است، بهت زده شدم. فرزندش کلاس چهارم دبيرستان بود و او براي گرفتن کارنامه ماهانه آذر ماه مراجعه کرده بود؛ اما هنوز نمي‌دانست که فرزندش سال چهارم دبيرستان است و از تابستان، ما او را يک داوطلب کنکوري به حساب مي‌آوريم .
 
حالا بيشتر معني حرف‌هاي فرزندش را مي‌فهميدم؛ اينکه فضاي خانه هميشه شلوغ است و هر روز که از مدرسه به خانه مي­رود نمي‌داند که چه چيز انتظارش را مي‌کشد و آيا قرار است به مهماني بروند يا مهمان برايشان مي‌آيد، و وقتي هم که به اين شرايط معترض مي‌شود، در جواب مي‌شنود که حالا يک روز درس نخواني چه مي‌شود. نمي‌شود که به خاطر درس تو همه چيز را که تعطيل کنيم. به فلاني يا بهماني برمي‌خورد اگر بگوييم که نيايد يا نمي‌آييم، و خلاصه تنها چيزي که اين وسط مهم نيست او و کنکورش هست.
 
standarized-alikonkoori.ir_

چهارمين گروه
 
خوب مي‌دانند که والدين و خانواده، نقش مهمي در آرامش فرزند کنکوري و پيشرفت تحصيلي او دارد. آنها به خوبی بر این نکته مهم و کلیدی واقف هستند که  بايد براساس توانايي‌هاي فکري و جسمي که از فرزند خود سراغ دارند با وي همراهي کنند؛ نه اينکه يکباره در اين چند ماه، انتظارات شخصي و شخصيتي خويش را در فرزندشان پي‌جويي کنند. گفته‌اند که مرز بين خوش بيني و بدبيني، «واقع گرايي» است؛ بنابراين، با توجه به توانايي‌هاي واقعي فرزندشان، در مواجهه با کنکور، تلاش صادقانه مي­کنند و بيش از حد توان از او انتظار و توقع ندارند؛ چرا که کمال‌گرايي، سبب از دست دادن اعتماد به نفس وي مي­شود و در نتيجه، فاقد انگيزه لازم براي دستيابي به اهداف خود خواهد شد.
 
از اين رو، در ساعات خاصي که پرانرژي تر و کارآمدتر است، از او مي‌خواهند که نهايت بهره‌گيري را از زمان داشته باشد؛ زيرا عمده شکست دانش‌آموزان اين دوره به دليل خواب و استراحت نيست، بلکه به خاطر عدم استفاده مفيد از زمان بيداري و سرحالي است!آنها مي‌دانند که تلقّي و احساسشان براي فرزندشان بسيار مهم است؛ براي همين نسبت به مدرسه و معلم‌هاي  او برداشت مثبتي دارند؛ چرا که اگر جز اين باشد، او نيز با همانندسازي از اين احساس، عملاً زمان حضور در محل تحصيل را بيهوده تلقي خواهد کرد.
 
تشويق و قدرداني‌شان نيز از فعاليت هاي او دقيق و از سر باور است. او در اين دوره به حمايت‌ها و موفقيت‌هاي روزانه احتياج دارد. اطلاع و شوق آنها  از موفقيت‌هاي آني و کوتاه مدت وي، او را در صعود تا آخرين پله‌هاي ترقي، مصمم‌تر خواهد ساخت.با او همراه واقعي هستند؛ براي همين آنها نيز مطالعه را در برنامه‌هاي خانوادگي‌شان مي‌گنجانند تا فرزندشان ببيند که مطالعه کتاب، روزنامه يا مجله را به برنامه‌هاي تلويزيون ترجيح مي‌دهند و تفريح و سرگرمي، رفت و آمدها، نوع تغذيه و ساير فعاليت‌هاي خانوادگي براساس اولويت‌ها و مسايل مربوط به او تنظيم مي‌شود، و اين يعني با رفتار و کردارشان،  انگيزه يادگيري را در او دوچندان مي‌کنند و بدين ترتيب عملاً او را در مسير موفقيت قرار مي‌دهند.
 
آنها از فرزندشان  مي‌خواهند که در يک دوره آزمون آزمايشي معتبر (نظير آزمون‌هاي آزمايشي سازمان سنجش) شرکت کند؛ زيرا آزمون آزمايشي، يکي از بهترين اهرم هايي است که فرزندان به هيچ روي نبايد نسبت به آن اهمال يا در پاره‌اي از آنها غيبت کنند؛ چرا که دقايق تمرکز در جلسه آزمون و بررسي بالغ بر پنج هزار تست در طول دوره و آشنايي با اسلوب و چارچوب آزمون اصلي و تکرار آن، چيزي نيست که اهميت و ارزش آن نياز به توضيح داشته باشد.
 
در دوره‌اي که مغز پرکار و فعال است، نياز به مراقبت هم دارد که از طريق تفريح اعمال مي‌شود؛ وگرنه فعاليت بالاي علمي، خستگي عصبي را به همراه دارد و روح را کسل مي‌کند و در نتيجه باعث افزايش اشتباه و خطا در يادگيري مي‌گردد؛ بنابراين، اين دسته از والدين، درصد بسيار کمي از زمان خود را در اين دوره به تفريح خانوادگي در طول هفته اختصاص مي دهند. تفريح لزوماً به معناي سفر رفتن  يا گردش خارج از شهر نيست، بلکه بازي و شوخي کردن با فرزندان و شام خوردن در بيرون از خانه نيز مي‌تواند آرامش و شادي بين اعضاي خانواده را به وجود آورد.

روان­شناسان معتقدند که خوشحالي و خنديدن طبيعي در اوقات فراغت، نوعي تخليه تنش­هاي رواني محسوب شده و فرد را از کسالت، خستگي و رنج روزمره بيرون مي‌آورد و در نتيجه، قدرت يادگيري را بيشتر مي‌کند و احساس راحتي و آرامش را نيز به ارمغان مي‌آورد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.