سجاده اش همیشه پر از عطر یار بود…

سجاده اش همیشه پر از عطر یار بود
پیشانی اش بـه سجده دائم دچار بود


هم زین العابدین زمان بودو هم لبش
گل خانه ی صحیفه ی سبز بهار بود

ای سجاده نشین عرش، می‌آیی و ملایک بـه حضورت می بالند. همراه نسیم، تا خلوت گل های‌ سجّاده می‌آیی تا در شب های‌ نور، برترین زینت پرستش کنندگان جهان باشی.

۴۵۱۴۷۳۶_۷۴۷

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.