سه حکمت،یک دعا

سلام

وقتی به مشکلات و بیماری‌ها گرفتار می‌شویم، سراسر وجودمان دعا می‌شود.در حالیکه در سلامتی ، آرامش و امنیّت فکر می‌کنیم نعمت‌های‌مان دائمی و پایدار و بدون تغییر است. تأسّف‌بارتر آن‌ که نعمت بودن داشته‌ها و این حقیقت را که باید «از گریختن نعمت ها بترسیم»![1] به طور کامل فراموش می‌کنیم.

ای کاش در تندرستی نیز «امواج بلا و گرفتاری را با دعا از خود دور کنیم» [2] و حواس‌مان باشد «کسی که گرفتاری‌اش به اوج رسیده، نیازش به دعا بیش‌تر از کسی نیست که تندرست و به دور از بلاست.»[3]

nahj albalaghah

خدایا بر محمّد و خاندان پاک و مطهرش درود فرست و تندرستی را لباس تنم کن .

سراپای مرا به تندرستی بپوشان. مرا با تندرستی در امنیّت قرار ده.

مرا با تندرستی گرامی بدار. و مرا با تندرستی بی نیاز کن.

تندرستی را به من صدقه بده و آن را به من ببخش و هم چون فرشی زیر پایم بگستران.

آن چه مایه‌ی بیماری در من است را به تندرستی بدل کن و میان من و تندرستی در این جهان و آن جهان جدایی میفکن.

خدایا بر محمّد و خاندانش درود فرست و به من چنان تندرستی ببخش که برایم کفایت کننده و شفا بخش و روز افزون باشد، و بر هر بیماری چیره باشد، و در تن من تندرستی را بیفزاید.

خدایا بر من منت گذار و سلامتی و امنیّت و بی عیبی در دین و بدنم و آگاهی در قلبم و پیشرفت و استواری در کارهایم و ترس از خودت را به من عطا کن. به من نیرویی بده که با آن به اوامر و دستورات تو عمل کنم و از آن چه مرا از آن بازداشته ای دوری کنم.[4]

1 ـ  حکمت 246 نهج البلاغه

2 ـ حکمت 146 نهج البلاغه

3 ـ حکمت 302 نهج البلاغه

4 ـ  دعای 23 صحیفه سجادیه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.