من مثبت بین هستم…

جنگ، کمبود آب، زلزله، حملات تروریستی، رکود اقتصادی، بحران و …؛ واقعیت این است که بیشتر اوقات رسانه‌ها ما را با اخبار منفی تغذیه می‌کنند و ذهن ما نیز به این اخبار منفی توجه ویژه‌ای دارد؛ زیرا هر ثانیه از هر روز، ذهن ما در برابر داده‌هایی قرار می گیرد که احتمالاً بیشتر از توان مغز ما برای پردازش آنهاست، و از آن جایی که هیچ چیز برای ما مهم‌تر از این نیست که زنده بمانیم، اولین توقف همۀ داده‌ها در یک تکه باریک قدیمی از گیج‌گاه است که بادامۀ مغز نامیده می‌شود. این بادامه با اولین نشانه، خطر را نشان می‌دهد و تمام اطلاعاتی را که برای هر چیزی در محیط می‌تواند برای ما خطرناک باشد، جست و جو و مرتب می‌کند؛
 
بنابراین، ما ترجیحاً خبرهای منفی را نگاه می‌کنیم؛ پس تمام وسایل دیجیتالی برای ما خبرهای منفی را هر روز و هر هفته می‌آورند، و این عجیب نیست که ما آدم‌های بدبینی هستیم و همچنین شگفت‌انگیز نیست که مردم تصور می‌کنند دنیا در حال بدتر شدن است؛ اما در واقع این طور نیست پیشرفت‌های شگفت انگیزی که ما توسط مجموعه‌ای از نیروها در قرن گذشته داشته‌ایم، در حقیقت مرحله‌ای را شتاب بخشیده است که ما پتانسیل خلق جهانی پر از وفور را در سه دهۀ آینده داشته باشیم .
 
posetive
نمی‌گوییم مشکلاتی مثل بحران‌های زیست محیطی، نابودی موجودات ، کمبود آب و انرژی را نداریم ، ولی به عنوان انسان، ما بسیار بهتر و حرفه‌ای‌تر به مشکلات نگاه می‌کنیم و نهایتاً بر آنها غلبه خواهیم کرد. اجازه بدهید نگاه کنیم به آن چه در قرن پیش گذشته است تا ببینیم به کجا می‌رویم. از صد سال گذشته تاکنون، میانگین عمر انسان بیش از دو برابر شده و مرگ در دوران نوزادی ده برابر کمتر شده است؛ به علاوه، قیمت الکتریسیته، حمل و نقل و ارتباطات، ده تا هزار برابر کاهش یافته است. همچنین ما در صلح آمیزترین زمان در تاریخ بشر زندگی می‌کنیم و  میزان سواد از ۲۵ درصد به بالای ۸۰ درصد در ۱۳۰ سال گذشته رسیده است.
 
حقیقتاً ما در زمان شگفت‌آوری زندگی می‌کنیم و بسیاری از ما این مساله را فراموش کرده‌ایم و به طور مداوم انتظارات خود را از زندگی، بالا و بالاتر می‌بریم. امروزه اکثر مردم ( حتی افراد فقیر ) الکتریسیته، آب، سرویس بهداشتی، یخچال، تلویزیون و موبایل دارند؛ این در حالی است که ثروتمندترین اشراف‌زاده‌های قرن گذشته، که امپراتوران این سیاره بودند، هرگز تصور وجود چنین تجملاتی را نمی‌کردند. باید در نظر داشت که زیر بنای بیشتر این پیشرفت‌ها تکنولوژی است.
 
برای مثال، امروزه موبایل شخصی شما بسیار ارزان‌تر و بمراتب سریع تر از سوپر کامپیوترهای دهۀ هفتاد است؛ یا امروزه موبایل یک فرد در یک کشور فقیر آفریقایی یا آسیایی، بسیار پیشرفته‌تر از موبایل رییس جمهور آمریکا در ۲۵ سال گذشته است، و با تلفن هوشمندش می‌تواند به دانش و اطلاعات بیشتری از رییس جمهور آمریکا در ۱۵ سال پیش دست یابد.
اگر در گذشته، ده‌ها و هزاران دلار برای ویدیو، جی پی اس، کتابخانه‌ای از کتاب‌ها و موزیک یا تکنولوژی‌های دارویی خرج می‌کردند، اکنون ما همه آنها را به طور یک جا در موبایلمان داریم که شاید بهترین و عالی‌ترین سطح آن در سلامت است؛ در واقع، هرچه تکنولوژی سریع‌تر شده، مجموعه‌ای از تکنولوژی‌ها برای ما قابل دسترس‌تر شده و منابع بیشتری در دسترس عموم انسان‌ها قرار گرفته است.
 
برای مثال، در اواسط قرن هجده میلادی، ناپلیون، پادشاه سیام (تایلند) را به شام دعوت کرد. در آن زمان، تمام سربازان در ظروف نقره غذا خوردند و ناپلیون نیز در ظرف طلا غذا خورد؛ اما شاه سیام در ظرف آلومینیوم غذایش را خورد؛ زیرا در آن زمان، آلومینیوم با ارزش ترین فلز در روی سیاره زمین بود. می‌دانید با اینکه آلومینیوم ۳/۸ درصد از جرم زمین را تشکیل داده است، به عنوان یک فلز خالص به دست نمی‌آید و همه جا با اکسیژن و سیلیکات احاطه شده است؛ اما بعد تکنولوژی الکترولیز آمد و آلومینیوم را بسیار ارزان کرد تا جایی که امروزه آن را به عنوان یک فلز بی ارزش در نظر می‌گیریم.
 
شاید بگویید که این مثال، چه ربطی به دغدغه های ذهنی ما در زمینه مشکلات زیست محیطی دارد. اجازه بدهید که در همین زمینه یک مثال بزنیم. بسیاری از دولت مردان درباره کمبود انرژی فکر می‌کنند، اما باید توجه داشت که ما روی سیاره‌ای هستیم که دارای بیش از ۵۰۰۰ برابر انرژی‌ای است که ما در هر سال استفاده می‌کنیم. ۱۶ تترا وات انرژی، سطح زمین را هر ۸۸ دقیقه گرم می‌کند؛ در واقع، مساله اصلی ما، کمیاب بودن انرژی نیست؛ بلکه چگونگی دسترسی به آن است، و خبر خوب اینجاست که در حال حاضر، در برخی از کشورها،  هزینه تولید الکتریسیته خورشیدی، کمتر از هزینۀ تولید الکتریسیتۀ دیزلی است.
 
از سوی دیگر، می‌توان به بحران آب اشاره کرد. متاسفانه در حال حاضر، ما در جهان شاهد جنگ‌هایی برای به دست آوردن آب شیرین بیشتر هستیم؛ این در حالی است که سیارۀ ما، یک سیارۀ آبی است و ما در سیاره‌ای زندگی می‌کنیم که ۷۰ درصد آن آب است؛ البته ۵/۹۷ درصد این آب‌ها شور هستند و ۲ درصد یخ، و ما برای نیم درصد آب باقی مانده، در حال جنگ هستیم! اما امیدهای زیادی هم وجود دارد. نانو تکنولوژی‌هایی در حال ظهور است که برای مثال این توانایی را دارد تا هزاران لیتر آب تمیز آشامیدنی را در هر روز، فارغ از منبع آن، که آب شور، آب آلوده یا آب فاضلاب باشد، با قیمتی مناسب، تولید کند.
 
می‌خواهیم بگوییم آن چه اطمینان عظیمی برای مثبت اندیشی به ما می‌دهد، این است که ما اکنون به عنوان فردی بسیار توانمندتر از گذشته، آماده مواجهه با چالش‌های این سیاره هستیم.
 

* برداشتی آزاد از سخنرانی پیتر دیاماندیس، رییس بنیاد «ایکس پرایز»، که جوایز ۱۰ میلیون دلاری برای تشویق شرکت‌های دنیا برای حل مشکلات و معضلات جهان برقرار کرده است. وی در سال ٢٠١۴ یکی از ۵٠ رهبر تاثیرگذار در فناوری شناخته شد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.