چند دقیقه دیرتر ، فرصتی طلایی!

سلام

چند دقیقه ‏ای از خوردن زنگ و بازگشت بچه ها به کلاس گذشته بود و از حضور معلّم خبری نبود. صدای همهمه و شلوغی تمام فضای کلاس را پر کرده بود. کم‏تر می‏شد کسی را پیدا کرد که سرجای خودش باشد. چند نفری هم که در جای خودشان نشسته بودند ، تلاش می‌کردند به هر طریقی که شده صدای‌شان را به طرف دیگر کلاس برسانند.

به زحمت می‌شد کلام واضح و روشنی را در این هیاهو تشخیص داد. اگرچه در این غوغا من هم بی نصیب نبودم ولی چشم می‌چرخاندم تا حبیب را پیدا کنم. برایم مهم بود که او در این بلوا چه می‌کند. سرانجام گوشه‌ی کلاس و درست سرّجای خودش او را یافتم. در حال تست زدن بود.

index

گفتم: «چه می‌کنی؟»

پاسخ داد:«تست ادبیّات می‌زنم.»

گفتم: «زحمت کشیدی! این را که می‌بینم. منظورم این است که در این هیاهو چه می‌کنی؟ الان چه وقت تست زدن است؟ در این هیاهو چگونه می‌توانی تست بزنی؟»

گفت: معلّم دیر کرده ‌است و من هم از فرصت استفاده می‌کنم و تست می‌زنم. به شلوغی هم کاری ندارم. هرکسی حواسش به کاری است که می‌خواهد و می تواند انجام دهد و من هم مثل دیگران. آن‌ها حواس‌شان به شلوغ کردن شان است و من هم حواسم به تست زدنم. همین»

از کار او غرق حیرت بودم . قبل از این که بپرسم چگونه در این شلوغی تمرکز داری، معلّم وارد کلاس شد. همه ساکت شدند و نشستند. پرسشم را گذاشتم برای وقتی دیگر، از حبیب پرسیدم :«حالا چند تا تست زدی؟»

گفت:«15 تا»

ساعت را نگاه کردم . معلّم ده دقیقه تأخیر داشت. با خودم فکر می‌کردم «بی جهت نیست که حبیب از تمام ما یک سروگردن بالاتر است و در امتحانات و آزمون های آزمایشی همیشه جزء نفرات برتر است. از مرده‌ترین وقت‌ها هم خوب استفاده می‌کند.»

تکانم داد و گفت: «کلاس شروع شد. حواست این جا باشد.»

 

منبع:سایت گزینه دو

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.