کنکوری ها، با مقایسه خودتان با سایر داوطلبان، موفق نمی‌شوید

هیچ وقت آرامش ندارد؛ یک روز از اینکه در آزمون آزمایشی، تراز  بهتری از رقیبش کسب کرده یا در فلان درس، درصدش بالاتر شده، ذوق زده است، و یک روز از اینکه درصدش پایین‌تر بوده و نتیجه بدتری کسب کرده، به طور کامل کلافه و دلمرده است. راستش اصلاً  به رتبه، درصدها، و در کل وضعیت علمی خودش، توجه چندانی ندارد؛ بلکه بیشتر برایش این مهم است تا از کسی که او را رقیب خودش می‌داند، عقب نیفتد و با کمال تاسف از ضعف رقیبش بیش از پیشرفت خودش، خوشحال و خشنود می­شود!
 
شاید شما نیز با افرادی از این دست روبرو بوده‌اید؛ جوانانی که تمام مدت در حال مقایسۀ خود با دیگران هستند و برای همین از زندگی خود لذت نمی­برند؛ زیرا مقایسه کردن زیادی باعث می‌شود به استعدادها و توانایی‌های واقعی خودشان بی‌توجه شوند و آنها را بی‌ارزش بدانند و به دنبال داشته‌های دیگران باشند. آنها گاهی احساس برتر بودن می‌کنند و گاهی احساس بدتر بودن، و در این میان،  امکان احساس کمتری و بدتری، بیش از احساس برتری است؛ زیرا انسان‌های زیادی هستند که در هر زمینه‌ای از آنها  بهتر هستند یا حداقل از نظر آنها این طور به نظر می­رسد.
 
images

بدون شک «قیاس خود با دیگران» نشانگر آن است که به خویشتن اعتماد نداریم و دچار نوعی خود کم‌بینی هستیم. در حقیقت افرادی که دچار حقارت نفس هستند و خود را حقیر و زبون می‌پندارند، تنها از راه مقایسه خود با دیگران، مسیر زندگی خویش را تعیین می‌کنند. مقایسه، نگرشی بسیار احمقانه است؛ چون هر فردی یگانه و یکتا و غیر قابل مقایسه با دیگری است.
 
این نکته را همیشه خوب به خاطر داشته باشید که شما فقط خودتان هستید و هیچ‌کس هرگز شبیه شما نبوده است و هیچ‌کس هرگز شبیه شما نخواهد بود و نیازی هم نیست که شما شبیه هیچ‌کس دیگری باشید. اگر یک بار این نکته در ذهنمان جا بیفتد حسادت ناپدید می‌شود؛ زیرا وقتی ما مقایسه می‌کنیم، در واقع به دام حسادت می­افتیم.
 
مقایسه خود با دیگران، یک بیماری رایج و متداول است. در زمان قیاس، تعادل روحی، جذابیت، ارزشمندی و موفقیت خود را در مقایسه با دیگران ارزیابی می‌کنیم؛ حتی ممکن است تا بدانجا پیش برویم که تمام ابعاد زندگی خویش را با معیارها و استانداردهای دیگران بسنجیم؛ اما در این رهگذر از نکته مهمی غافل می‌شویم، اینکه از معیارها و ارزش­های انسانی خود فاصله گرفته و رضایت باطنی خویش را نادیده می‌انگاریم.
 
البته ما قبول داریم که آزمون سراسری، یک مسابقۀ علمی است و در هر مسابقه­ای، مقایسه مفهوم پیدا می‌کند و باعث ایجاد انگیزه می­شود؛ اما اگر بخواهیم هر روز، هر ساعت و هر لحظه، غرق مقایسۀ خود با دیگران شویم، در این مسابقه، بازنده خواهیم شد؛ زیرا تمام توانمان صرف این مقایسه می­شود و روح و جسممان از این مبارزه، که پر از نگرانی و اضطراب است، خسته و فرسوده خواهد شد.
 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.