یک کار ، دو نتیجه؟!

گفتم : «کسی را می‌شناسی که برایم برنامه ریزی کند؟ فکر می‌کنم اگر برنامه داشته باشم بهتر درس می‌خوانم.» گفت: «فکر نکن ، مطمئن باش که اگر برنامه‌‌ریزی داشته باشی بهتر درس خواهی خواند. امّا چرا خودت برنامه ریزی نمی‌کنی؟» گفتم:«یکی دو بار این کار را کرده‌ام امّا هیچ‌گاه نتوانسته‌ام به برنامه‌ای که نوشتم عمل کنم. وقتی خودم برنامه می‌نویسم فکر می‌کنم یک جای کار ایراد دارد.»

گفت:«اعتماد به نفس از همین جا شروع می‌شود. قدری فکر کن! اگر کسی بخواهد برای تو برنامه بریزد باید تمام خصوصیّات و ویژگی‌های خودت را برایش تعریف کنی ، اخلاق مطالعاتی‌ات را شرح دهی ، توانایی‌ها ، نقاط ضعف و قوّتت را تشریح کنی تا بتواند برنامه‌ای مطابق توانمندی تو برایت تنظیم نماید.

index

در این موضوع تفاوت تو با او این است که تو به شناخت خودت تسلّط داری و او به مهارت تنظیم برنامه اشراف دارد. شناسایی و تسلّط بر ویژگی‌های شخصی تو کار دشوار ی است که حتماً آن فرد در مدّت زمان کوتاه نمی‌تواند انجام دهد ، امّا مهارت‌های برنامه‌‌نویسی اصول اوّلیّه‌ای دارد که تو به سرعت می‌توانی آن را فرا بگیری. پس تو بهترین فرد برای تنظیم برنامه‌ی خودت هستی.»

گفتم:« ممکن است بخش‌هایی از برنامه‌ی خودم را نتوانم عمل کنم و همین باعث تردید و کنار گذاشتن برنامه می‌شود. در حالی که اگر …»

نگذاشت حرفم را ادامه دهم و گفت: «این واقعیّت را بپذیر که انسان به دلیل برخورداری از ظرافت‌ها و ریزه‌کاری‌هایی که تنها خدا از آن‌ها آگاه است هر لحظه در حال تغییر است و این تغییرات از قبل قابل پیش بینی نیست. از طرفی دیگر برنامه‌ای که تنظیم می شود هم وحی نیست و امکان بروز اشکال در آن وجود دارد. تو خودت را وادار می‌کنی تا برنامه‌ای را که دیگری تنظیم کرده است اجرا کنی و همین اجبار شخصی برنامه‌ی نوشته شده‌ی دیگری را اجرایی می‌کند. خوب همین اجبار را برای برنامه ‌ خودت داشته باش. خواهی دید که برنامه‌ی تنظیمی خودت هم اجرایی خواهد بود. این نکته بسیار مهم و کلیدی را همواره به خاطر داشته باش که باور کردن توانایی‌هاست که می‌تواند سبب موفّقیّت باشد. خودت را باور داشته باش.»

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.