Tag: امام سجاد(ع)

ای ناب‌ترین قصیده ی غم… سجّاد! صحیفه ی محرم….

هرگز نگذاشت تا ابد شب باشد

او ماند که در کنار زینب باشد

سجّاد که سجّاده به او دل می‌بست

تدبیر خدا بود که در تب باشد

شهادت زین العابدین علیه السلام، پیامبر کربلای عشق را تسلیت می گوییم.

۸۷۷۴۱۷۷۰۴۹۵۳۴۵۴۷۷۵۲

سجاده اش همیشه پر از عطر یار بود…

سجاده اش همیشه پر از عطر یار بود
پیشانی اش بـه سجده دائم دچار بود


هم زین العابدین زمان بودو هم لبش
گل خانه ی صحیفه ی سبز بهار بود

ای سجاده نشین عرش، می‌آیی و ملایک بـه حضورت می بالند. همراه نسیم، تا خلوت گل های‌ سجّاده می‌آیی تا در شب های‌ نور، برترین زینت پرستش کنندگان جهان باشی.

۴۵۱۴۷۳۶_۷۴۷

از او دوا گرفت مسیحا… هوالشفا، یعنی حسین روح تسلا… هوالشفا

شعبان شد و پیک عشق از راه آمد

 

 

عطر نفس بقیه الله آمد

 

 

با جلوه سجاد و ابوالفضل و حسین

 

 

یک ماه و سه خورشید در این ماه آمد

mazhabi-bashiran-ir-7

یاد کربلا…..

ای سرور عابدان عالم!

امروز كه روز رحلت توست، به درگاهت می آیم تا بر جوانی ام دعا كنی، تا در لطافت و غلظت و رقت و نورانیت تو شناور شوم و ذوب شوم در زلال نگاهت. در كوچه پس كوچه های جوانی ام، نجوای دعای توست كه می جوشد و میل رویش را در تمام وجودم ایجاد می كند.

برای سبز شدن و جوانه زدن، لابه لای صحیفه ات آشیانه می كنم.

داغی نشانده بر جگرت ،  یاد کربلا

خون می رود ز چشم ترت ، یاد کربلا

 

زینب ، سکینه ، گریه و طفل رباب و آب

می آورند در نظرت ، یاد کربلا

 

با زخمی از تسلَی ِ زنجیر ِ سلسله

مانده به روی بال و پرت ، یاد کربلا

 

با خطبه های بی بدلت زنده کرده ای

در لحظه لحظـه  سفرت ، یاد کربلا

emam-sajad2

از قتل صبر روضه بخوان ای امام صبر

با سوز ِ آه شعله ورت ، یاد کربلا

 

از سجده های لشکر شمشیر و نیزه ها

از خنجر و سر پدرت ، یاد کربلا

 

از لحظه ای که غارت خیمه شروع شد

آتش گرفت دور و برت ، یاد کربلا

 

تا صبح حشر ضامن این دین و پرچم است

یاد محرم و صفرت ، یاد کربلا

 

این جلوه های اشک ِ عزا در صحیفه است

یاد خدا ، شب و سحرت ، یاد کربلا

 

سحری در پیش است

حوریان آسمان، گرداگرد مدینه بال گشوده‏ اند و کودکی در دامان «شهربانو»، آرام به خواب رفته است.

کودکی از سلاله پاک رسول خدا صلی‏ الله‏ علیه ‏و‏آله ، که وارث رسالتی بزرگ، یعنی امامت و ولایت خواهد شد. او فرزند حسین‏بن علی‏ بن‏ ابی‏طالب علیه‏السلام ، «سجاد» و «زین العابدین» است.

بی‏ شک، سال 38 هجری در مدینه، سال خرم و مبارکی بوده است؛ سالی‏ که امام سجاد علیه‏ السلام به دنیا پلک گشود.

نگینِ سبز نیایش، شکوهِ حلقه توست.

از پسِ دانه‏ های تند باران، من تو را می‏بینم. کوه‏های پرصلابت، سر به سجود نهاده ‏اند. در قنوت تو، آبشاری از نور تلاطم دارد.

در خفقان مسموم حکومت اموی، زبان «دعا»، بهترین شاهراه استعانت از ایزد متعال، برای هدایت گمراهان و دین‏ فروشان دوران بود.

اگر آن دوران وحشت ‏زا، دعاهای دلکش تو در دل شب‏های سیاه، همچون همای سعادت بر سر تک‏ تک مردم می‏ نشست و موجبات آمرزش و عافیت آنان می‏شد، امروز نیز شیعیان شما از آن صحیفه نور، همان «زبور آل محمد»، بهره‏ ها دارند.

___20121106_1553978704

ادامه نوشته