Tag: ایام فاطمیه

السلام علیک یا فاطمة الزهراء(س)

سال ها پیش در این شهر درختی بودم                                یادگار کهن از دوره ی سختی بودم

هرگز از همهمه ی باد نمی ‌لرزیدم                                       ناز پروده چه اقبال و چه بختی بودم

     به برومندی من بود درختی کمتر

رشد می کردم و می شد تنه‌ام محکم‌تر

من به آینده ی خود روشن و خوش بین بودم                          باغ را آینه‌ ای سبز به آیین بودم

روزها تشنه ی هم‌صحبتیِ با خورشید                                 همه شب هم نفس زهره و پروین بودم

ریشه در قلب زمین داشتم و سر به فلک

    برگ‌هایم گل تسبیح به لب مثل ملَک

راستی شکر خدا برگ و بری بود مرا                         با درختانِ دگر سِرّ و سَری بود مرا

دست و دل بازتر از سرو و صِنوبر بودم                                    چتری از سایه و شهد و ثمری بود مرا

چشم من بود به شاهین ترازوی خودم

تکیه کردم همه عمر به بازوی خودم

ناگهان پیک خزان آمد و باد سردی                                        باغ شد صحنه ی طوفان بیابان گردی

در همان حال که احساس خطر می‌ کردم                              نرم و آهسته ولی با تبر آمد مردی

تا به خود آمدم از ریشه جدا کرد مرا

ضربه‌هایش متوجّه به خدا کرد مرا

 

حالتی رفت که صد بار خدایا کردم                                        از خدا عاقبت خیر تمنّا کردم

گر چه از زخمِ تبر روی زمین افتادم                                       از سعادت به رُخم پنجره‌ ای وا کردم

از من سوخته دل بال و پری ساخته شد

کم کم از چوب من آن روز دری ساخته شد

وقف دیوارِ حرم‌خانه ی ماهم کردند                                       هر چه در بود در آن کوچه نگاهم کردند

از همان روز که سیمای علی را دیدم                                   همه شب تا به سحر چشم به راهم کردند

مثل خود تشنه ی سیراب نمی‌ دیدم من

این سعادت را در خواب نمی دیدم من

بارها شاهد رُخسار پیمبر بودم                                           مَحرم روز و شب ساقی کوثر بودم

تا علی پنجه به این حلقه ی در می ‌افکند                            به خدا از همه ی پنجر ه‌ها سر بودم

دست ‌های دو جگر گوشه که نازم می‌ کرد

     غرق در زمزمه و راز و نیازم می ‌کرد

به سرافرازی من نیست دری روی زمین                                خورده بر سینه ی من بال و پر روح الامین

سایه ی وحی و نبوت به سرم بوده مدام                              به خدا عاقبت خیر همین است همین

هر زمانی که روی پاشنه می‌ چرخیدم

  جلوه روشنی از نور خدا می‌ دیدم

گاه گاهی که زِ من فاطمه می ‌کرد عبور                               موج می ‌زد به دلم آینه در آینه نور

سبزپوشان فلک پشت سرش می‌ گفتند                              «قل هو الله احد»، چَشم بد از روی تو دور

سوره ی کوثری و جلوه ی طاها داری

آن چه خوبان همه دارند تو تنها داری!

hazrate-fateme-88

دیدم از روزنِ در جلوه ی احساسش را                                  عطر گل ‌های بهشتی و گل یاسش را

دیده ‌ام مائده ‌ای را که فرستاده خدا                         دیده ‌ام فاطمه و گردش دستاسش را

زیر آن سقف گلین، عرش فرود آمده بود

  روح همراه ملائک به درود آمده بود

هر گرفتار غمی حلقه بر این در می زد                                  هر که از پای می ‌افتاد به من سر می زد

آیه روشن تطهیر در این کوچه مدام                                       شانه در شانه جبریل امین پر می زد

یک طرف شاهد نجوای یتیمان بودم

یک طرف محو شکوفایی ایمان بودم

من ندانستم از اوّل که خطر در راه است                                عمر این دلخوشی زودگذر در راه است

دارد این روز مبارک، شب هجران در پی                                 شب تنهایی ریحان رسول الله است

   مانده بودم که چرا آینه را آه گرفت؟

یا پس از هجرت خورشید چرا ماه گرفت؟

رفت پیغمبر و دیدم که ورق برگشته                                      مانده از باغ نبوت گل پرپر گشته

مهبط وحی جدا گرید و جبریل جدا                                        مسجد و منبر و محراب و حرم سرگشته

هست در آینه ی باغ خزان دیده ملال

نیست هنگام اذان صوت دل انگیز بلال

همه حیرت زده افروختنم را دیدند                                         دیده بر صحن حرم دوختنم را دیدند

بی وفایان همه آن روز تماشا کردند                                      از خدا بی‌خبران سوختنم را دیدند

   سوختم تا مگر از آتش بیداد و حسد

چشم زخمی به جگر گوشه یاسین نرسد

هیچ آتش به جهان این همه جانسوز نشد                            شعله جان سوز اگر بود جهان سوز نشد

رسم آتش زدن از عهد خلیل الله است                                  آتش آن روز گلستان شد و امروز نشد

آه از این شعله که خاموش نگردد هرگز

    داغ این باغ فراموش نگردد هرگز

سوخت در آتشِ بیداد رگ و ریشه و پوست                            پشت در این علی است و همه ی هستی اوست

یادم از غفلت خویش آمد و با خود گفتم                                حیف آن روز به نجّار نگفتم ای دوست

تو که در قامت من صبر و رضا را دیدی

بر سر وسینه ی من میخ چرا کوبیدی؟

همه رفتند و به جا ماند درِ سوخته ‌ای                                  دفتری خاطره از آتشِ افروخته ‌ای

روی گلبرگ شقایق بنویسید هنوز                         هست در کوچه ی ما چشمِ به در دوخته ‌ای

  تا بگویند در این خانه کسی می‌ آید

مژده ای دل که مسیحا نفسی می ‌آید…

images

گل شکسته ی من….

چه می شودکه به زانوی من توان بدهی

دوباره صورت خود رابه من نشان بدهی

 

چه می شود که زمان قنوت نیمه شبت

دوباره بازوی خود را کمی تکان بدهی

 

چه می شود که دگر مثل روزهای قدیم

کنارسفره خودت نان به دستمان بدهی

297151_937

به جای آنکه شوی پرپر و به خاک افتی

و روح خسته خودرابه آسمان بدهی …..

 

….. گل شکسته ی من پا بگیر دراین باغ

که بازعطربهشتی به باغبان بدهی

 

تو رابه جان عزیزت مخواه بنشینم

به چشم خویش ببینم چگونه جان بدهی

 

نفس تومی کشی وحال کودکان این است

چه می شود تو اگر جان در این میان بدهی

images

مزار را گل كرد…..

ز ابر دیده چو خاك مزار را گل كرد

نشست تا سحر خاك بر سر دل كرد

 

شبی كه آینه‎اش  دفن شد چه حالی داشت

از این كه فاطمه را با نبی مقابل كرد

 

شكست و ناله زد و خون شد و به خاك افتاد

چگونه تا به سحر طی این مراحل كرد

حضرت-فاطمه-س

پس از زیارت زهرا به سوی یثرب رفت

كمر شكسته‎ترین موج رو به ساحل كرد

 

نگفت فاطمه‎ای نیست تا كه نان بپزد

فقط نگاه به دست و در و به سائل كرد

 

خبر رسید و رگ غیرتش به جوش آمد

بپای خاست و شمشیر را حمایل كرد

 

صدای خم شدن پشت سنگ می‎آید

مگر علی غم خود را به كوه نازل كرد !

images